07 Ekim 2025
İçimdeki Yankı
Bir rüzgâr esti içimden,
Adını bilmediğim bir suçla.
Gözlerim annemin sesini aradı,
Ama zaman çoktan yargısını vermişti.
Bir kurşun gibi düştü karar,
Ne ben istedim ne dünya sordu.
Sadece oldum—bir gölge, bir yankı,
Kendi hikâyemde figüran gibi.
Gerçek mi bu, yoksa bir oyun mu?
Perde açıldı, ben hâlâ sahnedeyim.
Kurtuluş mu, ceza mı bu rol?
Kimse alkışlamıyor, kimse git demiyor.
Ruhumda bir opera çalıyor,
Yüksek notalarda pişmanlık,
Alçaklarda özgürlük hayali.
Ama ne zaman yükselse sesim,
Bir el susturuyor beni içimden.
Hayat mı bu, yoksa bir rüya mıydı?
Saçma bir roman gibi savruldum,
Ne başı belli ne sonu.
Sadece yaşadım, sadece söyledim—
Ve belki de bu kadarı yeterdi.
Ali Aykut TENĞERLİ
