Umut Gibi Bir Şey
Bir fırtına koptu dün gece,
gökyüzü yırtıldı yıldırımla,
ama sabah,
güneş doğdu alnı açık,
bir çocuk gibi gülümsedi toprağa.
Bir gemi vardı,
dalgalarla kavga etmiş,
yelkeni yırtık,
gövdesi tuzla kaplı,
ama sonunda
bir limana girdi usulca,
martılar karşıladı onu
şarkılarla.
Bir hasta vardı,
gözleri solgun,
elleri titrek,
ama bir sabah
doktor değil,
bir sevda iyileştirdi onu.
Bir çift göz,
bir sıcak çorba,
bir “yanındayım” sesi.
Dertler vardı,
omuzlara yük gibi binmiş,
ama bir gün
bir şiir okundu sokakta,
bir çocuk kahkaha attı,
bir kadın açtı pencereyi,
ve dertler
birer birer
çekildi geri.
Ayrılıklar vardı,
tren garlarında,
telefon hatlarında,
ama bir gün
bir kavuşma oldu,
sessizce,
bir sarılma,
bir “özledim”
ve dünya yeniden döndü.
Umut,
bir sabahın ilk ışığıdır,
bir annenin duası,
bir işçinin alınteri,
bir öğrencinin hayali,
bir şairin kelimesidir.
Ve biz,
umutla yaşarız,
çünkü biliyoruz:
her fırtınanın ardından
güneş mutlaka doğar.
