Gölgesiz Sokaklar
Bir zamanlar ses vardı bu caddelerde,
Şimdi yankı bile yorgun.
Otobüsler geçiyor, ama kimse bakmıyor camdan,
Ruhsuz bir akış, bezgin bir sabah.
Kaldırımlar bile bıkmış adımlardan,
Her taş, bir iç çekiş gibi suskun.
Bir simitçinin sesi uzaktan gelir,
Ama ne çocuklar koşar, ne martılar iner.
Huzursuz bir rüzgâr eser Ulus’ta,
Kızılay nefeslenir
Bir afişin solmuş yüzünde
Gülümseyen bir yıldız,
Şimdi unutulmuş.
Yorgunum, ama uykudan değil,
Bir zamanlar yaşamış olmaktan.
Bir mahalle vardı, soba dumanı kokar
Bir radyo çalardı, içten ve sıcak.
Şimdi her şey aynılaşmış her şey düz,
Renkler bile griye sürgün
Bir başağın altın sarısı bile
Betonun gölgesinde solgun kalır.
Ve ben,
Bir eski film karesi gibi hissederim kendimi,
Siyah beyaz, biraz çizik,
Ama hâlâ anlamlı, hâlâ gerçek.
Ali Aykut Tenğerli
