siir
07 Ekim 2025
Bozkırın Kalbi
Bir toprak yolu izler zaman,
Ayakkabısız çocukların ayak izinde.
Güneş, çatlamış duvarlara yaslanır,
Buralarda gökkuşağı bile renksizdir.
Kavaklar rüzgâra dert yanar
Kimsenin acelesi yoktur,
Bir çay demlenir, ağır ağır,
Ve dünya biraz daha yavaş döner.
Tandırdaki ekmeğin kokusu,
Belki de tek yaşam ışığı
Yemekler sessizce bitirilir
Tarhana doldurur kaşığı
Toprak hep susuzdur
İnsanlar hep sessiz
Ve sessizlik, bir tür müzik gibi,
İçini dinleyenlere şarkı söyler.
Burada zaman ölçüsü sabırdır
Kadınlar hayatın sırrını bilir ama pek konuşmaz
Erkeklerin tek dostu sigara
Sessiz atar bozkırın kalbi…
