siir
06 Ekim 2025
Bağışlanmayan
Bir çocuk büyür sessizliğin içinde,
Diz çökerken ruhu, gözleri dimdik.
Kurallar örerken duvarlarını,
O hep başka bir yol arar gizlice.
Zaman geçer, zincirler paslanır,
Ama izleri kalır tenin altında.
Her “olmalısın” bir yara gibi,
Her “yapmamalısın” bir mezar taşı.
Bağışlanmayan olur sonunda,
Ne kendine ne dünyaya ait.
Bir çığlık gibi yankılanır içten:
“Ben kimim, siz kimsiniz ki?”
Ali Aykut TENĞERLİ
