Anılarla Ölmek

Bir gün susar hayaller,

Yarım kalmış cümleler gibi,

Ne bir ses bırakır ardında

Ne de bir iz gökyüzünde.

Ama anılar…

Tozlu raflarda değil,

Bir gülüşte, bir sokakta,

Bir okul sırasına kazınmış adında

Torununa bıraktığın bir öğüt

Asla bir yapabilseydim değil

Kimse hatırlamazsa, unutur seni

Altında dinlendiğin söğüt

Hayal kurmak güzeldir,

Ama yaptım diyebilmek…

Bir dostla paylaşılan ekmek,

Gezdiğin sokak

Amaç, bir gün gittiğinde

Ardından anlatılacak bir hikâye bırakmak.

Hayaller değil,

Yaşanmış, dokunulmuş, hissedilmiş anlar…

Ve belki de en güzeli,

 Birinin “O vardı” demesi,

Bir fotoğrafta gülümseyen

Gerçek bir ömür gibi.

Ali Aykut TENĞERLİ